KAYBIMIZ

1962 Ankara doğumlu olan Prof.Dr.Yeşim Ateş, ilk öğrenimine Ankara Ergenekon İlkokulunda başladı. Atatürk Anadolu Lisesinde orta ve lise öğrenimine devam etti. Yüksek öğrenimini Hacettepe Üniversitesinde tamamladı. Tıp talebesi iken öğrenci değişim programı ile 1 ay süre ile İtalya ( Torino) Sant’Anna Hastanesinde Kadın Doğum Hastanesinde çalıştı. Aralık 1987-Şubat 1989 tarihleri arasında Yenimahalle Merkez Sağlık Ocağı hekimi olarak zorunlu hizmetini tamamladı. 1988 yılından itibaren Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalındaki görevine ek olarak Ağrı tedavi ünitesi ve Algoloji Bilim Dalında uzman doktor ve öğretim üyesi olarak görev yaptı. 1990-91 tarihleri arasında görevli olarak Almanya Ludwig – Maximiliens Üniversitesi Münih’te karaciğer transpalntasyon ünitesi,ağrı tedavi kliniği ve obstetrik anestezi ünitelerinde ağırlıklı olarak çalıştı. Haziran 2006’da Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesinde profösörlük kadrosuna atandı. Kasım 2008’de Türk Algoloji Derneği’nin Algoloji Yeterlilik Belgesini almaya hak kazandı. Evli ve 2 çocuk annesi olan Ateş TAR Derneği yeterlilik kurulu,ARU Derneği,Rejyonel Anestezi,Türk Algoloji Derneği üyesiydi. Çok sayıdaki bilimsel çalışmaları ulusal ve uluslararası dergilerde yayınlandı.

Anestezi camiasını temsil ettiği toplantılarda,bilimsellikten taviz vermeden,etik değerlerden uzaklaşmadan hekimliğini icra etti,gururumuz oldu.

Sevgili Yeşim Ateş’in anısına,

Mesleğini çok seven,başarılı bir anestezist ve ağrı doktoru idi. Çalışkandı,sürekli çalıştı. Soyadı gibi ATEŞ gibiydi.

Sosyal ve bilimsel yönüyle de son derece aktif idi. Yurt içinde ve yurt dışında Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Bölümünü defalarca temsil ederek gururumuz oldu. Aynı zamanda çok güçlü,planlı,prensipli,ailesine düşkün çok iyi bir anneydi. Beni çok duygulandıran uzmanları ve asistanlarının hocalarını uğurlarken dile getirebildikleri şu cümleleri oldu. Bizlere çalışmayı,boş durmamayı,umudu,umutla savaşmayı öğretti. Öğretti ve gitti .Dr.Enver Özgencil’in dediği gibi “ Öyle mücadele etti ki,galiptir bu yolda mağlup,gönüllerin şampiyonu oldu. ”Ben,güle güle derken çalışma arkadaşının ona hitaben yazdıklarını size sunmak istiyorum.

Ağlamak yasak bize !

Gözyaşı pınarlarımızı kuruttuk

Ağlamamak için

Vazifemiz var !

Haykırmak yasak bize !

Sesimizi kaybettik

Haykırmamak için.

Vazifemiz var !

Gözlerimiz ile konuştuk

Birbirimizi anlamak için,

Sessizce ve saygılı.

Vazifemiz var !

Yüreklerimiz yüreğindekileri hissetti

Kimsenin bilmediği.

Gözlerimiz gördü acıya,sıkıntıya

Nasılda göğüs göğüs gerdiğini.

Ahh kulaklarımız !

Nasılda işitti

Her bir doktor ile

Bir ümit kırıntısı için

Nasılda konuştuğunu.

Ahh ,gözlerimiz

Dillendirilmesede,

Yüreğinin içinde neler görmediki,

Herşeyden çok bir anne olduğunu.

Anacığının yüreği kendi için pır pır ederken

Kendi yüreğinin çocukları için nasılda kanat çırptığını

Kendisi için değil !

Çocukları için,ailesi için yaşamak istediğini.

Tek, kocaman bir yürek olduk !

Asistanı,uzmanı,arkadaşları,hocaları,hemşireleri ve personeli ile

Çok sevdiği mesleğini aldık elinden hep birlikte.

Kendi isteği ile,

Onu uyuttuk acıları dinsin diye

Bir daha asla uyanamayabileceğini bile bile.

Ellerini,yüzünü okşadık,sevgi sözcükleri fısıldadık

Bizi duyarsa diye,

Duyamayacağını bile bile.

Gözlerimizi kaçırıp birbirimizden

Sessizce dua ettik.

“Acıları dinsin ve bitsin” diye.

Sevgili Yeşim ablamız

Hocamız

Arkadaşımız

Değerli meslektaşımız !

Yüreğimiz çığlık çığlık

Ama !

Sesimizi kaybettik

Haykıramıyoruz !

Gözyaşı pınarlarımızı kuruttuk

Ağlayamıyoruz !

Mekanın Cennet Olsun

Dr.Asuman Uysalel
ARUD Yönetim Kurulu Adına Başkan